| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 2 września 1757, Krzepielów |
| Śmierć | 13 maja 1843, Berlin |
| Zawód / rola | ewangelicki filantrop; przedstawiciel ruchu nowego narodzenia |
| Wykształcenie i rodzina | |
| Wykształcenie | gimnazjum we Wrocławiu; studia prawa we Frankfurcie nad Odrą (krótko) |
| Rodzina | syn Adama Melchiora Freiherr von Kottwitz i Johanny Luisy Freiin von Kock; żonaty z Charlotte Helene Gräfin von Zedlitz, dwoje synów i córka |
| Główne inicjatywy | |
| Instytucje | Freiwillige Beschäftigungsanstalt; przędzalnie w Krzeszowie, Kłodzku i Spiller |
Hans Ernst von Kottwitz zasłynął jako organizator przedsięwzięć zatrudniających i wspierających ubogie rodziny oraz jako działacz kościelny angażujący się w diakonię i misję wewnętrzną.
Życiorys i początki zaangażowania społecznego
Urodził się w Krzepielowie w rodzinie ziemiańskiej. Kształcenie rozpoczął w gimnazjum we Wrocławiu, a jako trzynastolatek został paziem na dworze Fryderyka II w Poczdamie. Po śmierci ojca i rodzeństwa w 1775 roku przeżył wewnętrzną przemianę, która skłoniła go do długich podróży po Niemczech i do badania warunków życia robotników.
W Hamburgu poznał Matthiasa Claudiusa. Około 1788 roku spotkanie z Augustem Gottliebem Spangenbergiem z braci morawskich skłoniło go do poświęcenia się działalności dobroczynnej. W życiu prywatnym ożenił się z Charlotte Helene Gräfin von Zedlitz; miał z nią dwóch synów i córkę. W późniejszych latach część majątku przeznaczał na przedsięwzięcia społeczne, co doprowadziło go do bankructwa i do podziału majątku małżeńskiego.
Działalność charytatywna i inicjatywy gospodarcze
W Berlinie, gdzie zamieszkał od 1806 roku, reagował na biedę towarzyszącą gospodarczej niestabilności po bitwie pod Jeną. 1 października 1808 roku założył w opuszczonych koszarach instytucję nazwaną Freiwillige Beschäftigungsanstalt. Zakład ten oferował zubożałym rodzinom zakwaterowanie, pracę, wyżywienie, opiekę medyczną i duchową oraz nauczanie, aż do momentu samodzielnego utrzymania się przez podopiecznych.
Na zlecenie króla Fryderyka Wilhelma III Kottwitz otrzymał 17 000 talarów reńskich i w 1812 roku otworzył przędzalnie w Krzeszowie, Kłodzku i Spiller. Do 1819 roku zakłady te zatrudniały ponad 3 700 prządzek i tkaczy. Nie miały przynosić zysków; celem było pozwolić ludziom wrócić do godnego życia przez stałe zatrudnienie.
Rola w kościelnej pomocy i współpraca z innymi działaczami
Kottwitz działał jako prekursor protestanckiej diakonii i misji wewnętrznej. Brał udział w powstaniu Pruskiego Głównego Towarzystwa Biblijnego (Prussian Haupt-Bibelgesellschaft) w 1814 roku oraz w Gesellschaft zur Beförderung des Christentums unter den Juden. Prowadził korespondencję z Theodorem Fliednerem w sprawie resocjalizacji więźniów. Był też w kręgu przyjaciół i współpracowników takich osób jak bracia Gerlach, Johann Hinrich Wichern, August Neander i inni teolodzy.
W swoich pismach i wystąpieniach krytykował zaniedbania szkolnictwa, wskazując że nadmierny nacisk na klasyczne języki i matematykę pomija kształtowanie postawy religijnej młodzieży.
Twórczość i upamiętnienie
Opublikował m.in. Über Armenwesen (1809) oraz Ueber öffentliche Strafanstalten, und die zweckmäßigsten Mittel, den gemeinen Mann zur Thätigkeit zu reizen (1810). Jego praktyczne podejście do pomocy i przykład działalności przywoływali później inni reformatorzy społeczni.
Kościół Ewangelicki w Niemczech wpisuje go do swojego kalendarza imion — wspomnienie przypada na 13 maja. Zmarł w Berlinie 13 maja 1843 roku w wyniku powikłań grypowych.
