| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 4 października 1881, Berlin |
| Zgon | 18 października 1948, Hamburg |
| Rola | Feldmarszałek; naczelny dowódca wojsk lądowych (1938–1942) |
| Służba wojskowa | |
| Wejście do służby | kadet, 1895 |
| Wybrane stanowiska | Dowódca I Korpusu Armijnego; Gruppenkomando IV; Naczelny Dowódca Wojsk Lądowych |
| Życie prywatne | |
| Małżeństwa | Elisabeth von Karstedt (1910–1938), Charlotte Rüffer (od 1938) |
| Dzieci | Troje |
| Wybrane odznaczenia | |
| Wybrane | Krzyż Żelazny, Order Białej Róży (Finlandia), Order Wschodzącego Słońca (Japonia) |
Walther von Brauchitsch przeszedł szkolenie wojskowe od końca XIX wieku i związał swoją karierę z artylerią oraz ze sztabami. Jako feldmarszałek i naczelny dowódca dowodził lądowymi siłami niemieckimi w pierwszych latach II wojny światowej.
Jak przebiegała jego kariera wojskowa?
W 1895 roku wstąpił do szkoły kadetów w Poczdamie, a w marcu 1900 rozpoczął służbę jako podporucznik w 3 Pułku Grenadierów. Przenosił się między jednostkami artylerii, odbywał kursy i pełnił funkcje adiutanta. Pod koniec 1913 trafił do sztabu generalnego i w czasie I wojny światowej służył jako oficer sztabowy; w 1918 otrzymał stopień majora.
Po I wojnie światowej pozostał w Reichswehrze. W latach 20. i na początku lat 30. awansował kolejno na podpułkownika i pułkownika, a od 1929 kierował departamentem wyszkolenia w ministerstwie spraw wojskowych. 1 października 1931 został mianowany generałem-majorem, a w marcu 1932 objął funkcję inspektora artylerii.
W jakich operacjach brał udział i dlaczego został zdymisjonowany?
W 1933 objął dowództwo Okręgu Korpusu nr 1 i 1 Dywizji Piechoty w Królewcu, a w kolejnych latach piął się po szczeblach dowodzenia: I Korpus Armijny, następnie Gruppenkomando IV. 4 lutego 1938 powierzono mu stanowisko Naczelnego Dowódcy Wojsk Lądowych i awansowano do stopnia generała-pułkownika.
W 1939 dowodził siłami lądowymi podczas agresji na Polskę. Otrzymał władzę wykonawczą na obszarach polskich i 1 września 1939 wydał odezwę do ludności polskiej. W 1940 kierował operacjami przeciwko Danii, Norwegii i Francji. 19 lipca 1940 awansowano go do stopnia feldmarszałka i powierzono zadanie przygotowania ataku na Związek Radziecki.
W 1941 nadzorował działania Wehrmachtu na Bałkanach i podczas inwazji na ZSRR. Po niepowodzeniach pod Moskwą Adolf Hitler obarczył go winą i 19 grudnia 1941 Brauchitsch został zdymisjonowany.
Co działo się z nim po dymisji?
W latach 1942–1945 mieszkał głównie w zameczku myśliwskim Tři Trubky na poligonie Brdy koło Przybramia. 12 stycznia 1945 wraz z oddziałami Reichsarbeitsdienst uciekł przez Czechy koleją do Niemiec. Po zakończeniu wojny aresztowano go w domu w Szlezwiku-Holsztynie.
Był przewidziany do postawienia przed trybunałem norymberskim za zbrodnie wojenne, ale zmarł przed rozpoczęciem procesu. Zgon nastąpił na niewydolność krążenia w brytyjskim szpitalu wojskowym w Hamburgu 18 października 1948.
Jak wyglądało jego życie prywatne?
29 grudnia 1910 poślubił Elisabeth von Karstedt; małżeństwo zakończyło się rozwodem 8 kwietnia 1938. Para miała troje dzieci. 23 września 1938 w Szczawnie-Zdroju zawarł drugie małżeństwo z Charlotte Rüffer.
W okresie przed II wojną światową miał poważne problemy małżeńskie, które wymagały interwencji Adolfa Hitlera. Pomoc Hitlera, w tym wsparcie finansowe przy rozwodzie i nowym małżeństwie, pozbawiła Brauchitscha niezależności osobistej i finansowej i przełożyła się na jego uległą postawę wobec kanclerza.
Jakie odznaczenia otrzymał?
Do najważniejszych odznaczeń, które otrzymał, należą:
- Krzyż Żelazny II i I klasy
- Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego (30 września 1939)
- Order Białej Róży – Krzyż Wielki (Finlandia, 10 marca 1939)
- Order Wschodzącego Słońca I klasy (Japonia, 26 września 1942)
- Order Michała Walecznego klas III–I (Rumunia)
