| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Teresa Jasińska-Brodzka |
| Data urodzenia | 18 lutego 1939 |
| Miejsce urodzenia | Bucniów |
| Data śmierci | 15 sierpnia 2019 |
| Zawód / rola | pedagog, działaczka społeczna, działaczka opozycji |
| Wykształcenie i odznaczenia | |
| Wykształcenie | filozofia — Uniwersytet Jagielloński; doktorat — UAM Poznań (1981) |
| Odznaczenia | Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2009) |
| Działalność i miejsce pracy | |
| Organizacje | Solidarność; Komitet Helsiński; Porozumienie Centrum; Stowarzyszenie Represjonowanych |
| Miejsca pracy | Politechnika Śląska; ZOZ Zabrze; Pałac Młodzieży w Katowicach; Kuratorium Oświaty i Wychowania w Katowicach |
Teresa Jasińska-Brodzka urodziła się 18 lutego 1939 roku w Bucniowie. Ukończyła filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, a doktorat obroniła w 1981 na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 70. pracowała na Politechnice Śląskiej, skąd została zwolniona w 1977. Od 1980 była związana z ruchem Solidarności i organizowała działalność związkową w miejscu pracy. W następnych latach prowadziła działalność społeczną i angażowała się w pomoc rodzinom represjonowanych.
Życiorys i wykształcenie
Studia na Uniwersytecie Jagiellońskim ukończyła na kierunku filozofia. W 1981 obroniła doktorat na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wczesna część kariery zawodowej to praca na Politechnice Śląskiej, po której została zwolniona w 1977. W 1980 podjęła zatrudnienie w ZOZ w Zabrzu, a później pracowała w instytucjach oświatowych w regionie śląskim.
Działalność opozycyjna i pomoc represjonowanym
W 1980 wstąpiła do Solidarności i organizowała działalność związkową w miejscu pracy. W 1981 doświadczyła represji: była internowana i zwolniona z pracy, a w 1983 sąd przywrócił ją do zatrudnienia. W latach 1984–1989 była przedstawicielką Komitetu Helsińskiego w Regionie Śląsko-Dąbrowskim. W czasie opozycyjnej działalności wspomagała akcje strajkowe, kolportowała wydawnictwa podziemne, organizowała pomoc finansową dla rodzin represjonowanych oraz prowadziła archiwum represji w regionie.
W latach 1983–1990 była rozpracowywana przez funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Zabrzu i Katowicach. Po 1989 pracowała w Kuratorium Oświaty i Wychowania w Katowicach oraz ponownie w Pałacu Młodzieży. Należała do Społecznego Komitetu Pamięci Górników KWK "Wujek" oraz do Stowarzyszenia Represjonowanych w Stanie Wojennym Regionu Śląsko-Dąbrowskiego. W 1990–1992 działała w Porozumieniu Centrum. W 2009 odznaczona została Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarła 15 sierpnia 2019.
Kariera zawodowa po 1989
Po przemianach politycznych kontynuowała pracę w instytucjach oświatowych regionu śląskiego. Zatrudniona była w Kuratorium Oświaty i Wychowania w Katowicach oraz w Pałacu Młodzieży. W 1995 przeszła na emeryturę i nadal prowadziła działalność społeczną na rzecz osób poszkodowanych w stanie wojennym. Jej zawodowa ścieżka łączyła pracę pedagoga z zaangażowaniem w organizacje pozarządowe i komitety pamięci.
