| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Józef Baron |
| Urodzenie | 31 stycznia 1895, Rudziczka |
| Zgon | 19 października 1976, Kraków (szpital) |
| Parafia | św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Suszcu |
| Zgromadzenie | Księża Misjonarze św. Wincentego a Paulo (CM) |
| Śluby wieczyste | 1 listopada 1915 |
| Święcenia kapłańskie | 27 czerwca 1920 |
| Wykształcenie | Instytut Teologiczny Księży Misjonarzy; Uniwersytet Gregoriański w Rzymie (doktorat z prawa kanonicznego, 1923) |
| Główne funkcje | |
| Rector | Wyższe Śląskie Seminarium Duchowne w Krakowie (1945–1955) |
| Inne role | wykładowca prawa kanonicznego, obrońca węzła małżeńskiego, oficjał, wizytator zgromadzenia |
Józef Baron należał do Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo i zasłynął jako wykładowca prawa kanonicznego oraz rektor seminarium. Przez większą część kariery pracował w Krakowie i w Warszawie, łącząc obowiązki dydaktyczne z pracą w sądach biskupich. Posiadał doktorat z prawa kanonicznego uzyskany w Rzymie.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Rudziczce i pochodził z parafii w Suszcu. W 1909 roku wstąpił do Małego Seminarium Duchownego Księży Misjonarzy na Kleparzu, a do zgromadzenia przystąpił formalnie w 1913 roku. Śluby wieczyste złożył 1 listopada 1915 roku.
Studiował w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy; w latach 1917–1918 odbył służbę w armii niemieckiej. Kontynuował studia na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie i w 1923 roku uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. Święcenia kapłańskie przyjął 27 czerwca 1920 roku, a po powrocie do kraju podjął wykłady z prawa kanonicznego oraz pracę jako obrońca węzła małżeńskiego w sądach biskupich.
Kariera, funkcje i działalność duszpasterska
W latach 1925–1930 kierował seminarium internum na Kleparzu, a w latach 1930–1934 redagował nowe wydanie podręcznika prawa kanonicznego. Od 1934 do 1945 pracował w Warszawie jako ojciec duchowny, a następnie jako dyrektor Konwiktu Teologicznego dla Księży; równocześnie pełnił funkcje obrońcy węzła małżeńskiego i wiceoficjała Sądu Biskupiego.
W czasie II wojny światowej wykładał prawo kanoniczne dla wysiedleńców i uciekinierów (1941–1944). Po 1945 roku przeszedł kolejne funkcje: oficjał w Sandomierzu, rektor Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie (1945–1955), wykładowca w seminarium Paulinów na Skałce (1945–1947) oraz sędzia w Delegowanym Apostolskim Trybunale Trzeciej Instancji w Krakowie (1947–1955).
Rola w zgromadzeniu i praca dydaktyczna po wojnie
Po zakończeniu kadencji rektorskiej pełnił funkcje zastępcy wizytatora Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo (1955–1957), a potem wizytatora (1957–1961). Do 1972 roku prowadził wykłady z prawa kanonicznego w seminariach krakowskich.
Był spowiednikiem sióstr i jednym z autorów Konstytucji Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusowej, przygotowując je do zatwierdzenia przez kardynała Adama Sapiehę. Zmarł 19 października 1976 roku w szpitalu w Krakowie.
